Vijf dagen in de hemel.

Kadidiri is een eiland waar je in ongeveer een dag omheen kunt roeien. Wij hebben dat overigens niet gedaan, anderen wel en die hadden daarna verbrande benen.

Op het gedeelte waar wij verbleven was een strandje dat onder de jungle uitstak.

Op dat stukje strand stonden aan de ene kant van een grote, over zee hangende rots twaalf bamboe bungalows en aan de andere kant tien bamboe bungalows. Die laatste waren van de dikke Chinees en de eerste van Wakai Cottages. De dikke Chinees had echter de palmen voor de deuren weg laten kappen om de bewoners meer van de zon te laten genieten met het gevolg dat het in die bungalows bloedheet werd en bij ons niet. Bovendien waren zijn bungalows lek en het regent nog wel eens in Sulawesi.

Wij wisten dit alles van een Engels echtpaar dat van de bungalows van de Chinees gebruik had gemaakt omdat ze wilden duiken en de Chinees had de daarvoor benodigde spullen. Na het duiken kwamen ze echter snel op hun beslissing om daar te verblijven terug.

Bij ons waren palmen voor de deur, de bungalows waren droog, koel, er stonden twee bedden naast elkaar en een tafeltje en er hing een spiegel. Op de veranda stonden twee rieten stoelen en een tafeltje. Je kon er van de ondergaande zon genieten.

Als je het water vijftig meter inliep zag je al zonder duikbril de prachtigste koralen.

Ik had wel een duikbril en een onderwaterzak voor mijn camera.

Op het eiland was geen elektrisch licht. x92s Avonds kwam xe9xe9n van de beheerders van het x93bungalowparkx94 een olielamp aansteken voor de bungalow.

Tussen de bungalows waren twee wcx92s gemetseld. Zit wcx92s gelukkig.

Er was een grote ton waar iedere dag vers water in werd gedaan, dat met een bootje van Wakai werd gehaald. De Indonesische mensen die in het restaurant werkten, brachten dat water dan met enorme manden op hun schouders moeizaam naar die ton. Vervolgens kwamen mijn vrouw en ik, twee Engelsen, twee Zweden, een Zwitser, een Franxe7aise, een Duitser en vier andere Nederlanders uit het zoute water, gooiden wat pannetjes met water uit de ton over ons heen en dan was de ton weer leeg.

Als het water op was en je wilde je toch met vers, zoet water mandixebn dan moest je ongeveer vijfhonderd meter de jungle in lopen. Daar was een natuurlijk bron en daar hing een bamboe stang met een emmertje aan een lang touw. Dat kon je gebruiken om een teiltje met water te vullen. De was moest ook daar worden gedaan.

We kregen drie maaltijden per dag. Ontbijt om ongeveer acht uur, lunch om ongeveer elf uur en diner om ongeveer acht uur x92s avonds. Het zal niemand verbazen dat we meestal vis aten, maar wat voor vis!

Alles zat bij de prijs van vijftien gulden per nacht in.

Je kon met de Indonesixebrs op de x93bootx94 mee voor een snorkeltrip, want aan schitterende koralen geen gebrek in de omgeving. Alle soorten koraal die er bestaan, zijn daar te vinden en dat maakt die eilanden zo uniek in de wereld.

Ik denk dat toeristen die met grote reisorganisaties door Sulawesi reizen niet eens van het bestaan afweten van dit paradijs en dat is maar goed ook. Op de Togian eilanden komen alleen rugzaktoeristen, globetrotters en avonturiers, kortom, mensen die het land echt willen beleven.

We brachten onze dagen door met snorkelen, duiken, lezen, eten en wassen. Tegen de avond gingen we wel eens de jungle in om de Babirusa te ontdekken. De Babirusa is een wild zwijn met omhoog gekrulde slagtanden. Een bespottelijke fout van de schepper want nu moet hij eerst zijn hele kop in het zand steken voordat hij iets aan die slagtanden kan spiesen en dan ziet hij niet meer waar hij moet prikken natuurlijk. Een wonder dat ze nog niet zijn uitgestorven. Hoewel we daar niet zeker van waren omdat we ze steeds niet konden vinden. Behalve een geraamte van zox92n beest dan, maar dat zat niet lekker meer in zijn vel.

Vlakbij de wasplaats was een klein hutje, waar een paar autochtone vissers palmwijn stookten. We haalden af en toe een bamboe met deze palmwijn, Tuak genaamd. In dit geval was het Tuak van goede kwaliteit. Als de kwaliteit niet goed is (en dat is meestal het geval), dan smaakt de Tuak naar kots en het enige verschil is dan dat in deze kots de alcohol nog aanwezig is.

x92s Avonds in het x93restaurantx94 (een bamboevlonder met een dak er boven en een keukentje er achter) speelden we een Indonesisch spel dat het midden hield tussen poolen en een vlooienspel. En verder dronken we bier, bier en ook wel bier, want in dat restaurant hadden ze begrepen dat bier in een koelkast moest staan en het restaurant was de enige plek op het eiland die elektriciteit had. Soms werd er een kampvuur gemaakt en werd er een gitaar gehaald. We sukkelden dan wel eens op het strand in slaap, maar muggen waren er nauwelijks dus dat was niet zo erg.

Een andere diersoort waarom het eiland bekend staat is de coconut krab. Een krab, die zo groot is als een volwassen voetbal. Ze zijn echter zeer schuw, dus ze waren bijna niet te vinden. Dat is maar goed ook, want Indonesixebrs die het wat minder goed voor hebben met de natuur en meer hun commercixeble belangen nastreven, vangen ze en bereiden ze voor hun gasten, met als gevolg dat ze met uitsterven worden bedreigd. De krabben dan, niet de gasten.

Wij hebben ze alleen maar bekeken. Hun naam hebben ze te danken aan het feit dat ze in de kokospalmen klimmen en er de kokosnoten uithalen en opeten. Met hun enorme scharen is openbreken ervan een koud kunstje.

Filmen kon ik ze helaas niet meer want mijn camera was meer dan stuk door een tropische regenbui toen we weer eens die babirusa tevergeefs zochten. Zelfs een enorm bananenblad boven de camera had niet geholpen en dus eindigde mijn vakantiefilm daar, hoewel ik later in Singapore op de terugreis nog een nieuwe heb gekocht en van armoede maar het hele vliegveld heb gefilmd.

Maar gelukkig kon ik voldoende opnames maken op het eiland voordat hij naar de knoppen was, zodat ik nog een filmpje op Youtube kon zetten van het onderwaterleven en het eiland.

Jullie begrijpen dat wij en vooral ik met leed in onze harten na vijf dagen afscheid namen van dit stukje wereld.

We hadden xe9xe9n geluk. De Engelsen, de Duitser, de Zwitser, de Franxe7aise en de Zweden gingen mee naar het noorden, naar Gorontalo. Vierentwintig uur over zee met x93een bootx94. Maar daarover de volgende keer want die beschrijving past niet in dit romantische stukje.