De afstand naar de volgende plaats, Padapu, was 104 kilometer.

Het eerste stuk was vals plat, maar dan net zo vals als de karaoke van de vorige avond.

Daarna zou er volgens het routeboekje een route volgen met schitterende vergezichten over de kustlijn en de zee.

Als ik schitterende vergezichten lees dan weet ik het wel. Die heb je niet als de weg vlak is en dat klopte.

Nu waren het niet van die joekels van klimmen, maar allemaal van die korte maar venijnige klimmetjes. We kwamen dus enigszins geradbraakt aan in Padapu. Het had dus beter Padapoepoe kunnen heten.

Maar ik moet bekennen dat het een zeer mooie route was geweest

Nu had ik Padapu van tevoren als een risicofactor aangemerkt. Geen bier en wel kakkerlakken. Dat van het bier bleek te kloppen, maar ik ben niet voor xe9xe9n gat te vangen en had vanaf Schiphol twee zakflacons whiskey meegenomen en dus niet voor niets.

Toen ik het kamertje van de rumah makan (eethuisje), waarin we zouden overachten, bekeek, wist ik dat er die nacht geen kakkerlakken zouden zijn. Bij het eethuisje was namelijk een gebouwtje met een halletje waaraan vier kamertjes lagen en achterin twee mandi (was) ruimtes met wc. Dat heeft het voordeel dat eventuele kakkerlakken in de wc niet verder kwamen dan die mandi ruimte maar er waren geen kakkerlakken.

Aangezien de open ramen geen horren hadden, moesten we onze klamboe ophangen. Er waren echter geen spijkers om hem aan op te hangen. We hebben daarom de hele kamer verbouwd. De eigenares was eerst wat angstig toen we met bedden en andere huisraad gingen slepen en we onze eigen spijkers in de balken gingen slaan maar toen ze onze mooie klamboe zag hangen, was alles in orde. Wist zij veel dat we hem de volgende dag weer mee zouden nemen.

Padapu is een leuk, klein dorpje. Alleen het eethuisje had electrisch licht en ook een tv, dus het hele dorp kwam daar tv kijken. Maar met ons als speciale attractie kwam daar niet veel van. Er kwamen daar waarschijnlijk nooit toeristen en zeker niet van die mooie, die nog helemaal in tact waren.

Er kwam zelfs een oud mannetje (vermoedelijk mijn leeftijd) zeer moeizaam met twee krukken helemaal naar de veranda waarop ik zat.

x93Apar kabar (hoe gaat het)x94, vroeg hij. Ik dacht dat ik dat beter aan hem kon vragen, maar antwoordde, x93kabar baik (het gaat goed)x94. Net op dat moment kwam er een vrouwtje met een kind op haar arm bij ons staan, waarvan ik dacht: x93Tjax85x85x94

In Indonesixeb was op dat moment een actie van overheidswege aan de gang. Overal stonden bordjes met daarop de tekst: x93Dua anak cucup (twee kinderen is genoeg)x94, maar zij had er pas eentje.

x92s Avonds hebben we nog met de hele bevolking van het dorp televisie gekeken.

Dat deden we meer voor die bevolking dan voor de programmax92s, want die waren nog erger dan bij ons op de commercixeble omroep.

Het stukje reis dat ik nu ga beschrijven heet in de film die ik er van heb gemaakt x93the last day on earthx94 en wordt begeleid door het gelijknamige nummer van U2.

Het was ook echt de laatste dag op aarde want daarna zouden we 5 dagen in de hemel vertoeven en daarna een dag in de hel, maar daarover later meer.

Van Padapu ging de rit naar Ampana, In dat stadje zouden we ons inschepen voor de overtocht naar de Togian eilanden.

We hadden al bedacht, dat we niet in Ampana hoefden te overnachten omdat we er wel vroeg in de middag zouden aankomen en dan konden we beter meteen de boot nemen.

We hadden echter niet op het grote aantal klimmen gerekend, die nog zwaarder waren dan die van de dag ervoor. En ook al was de rit slechts zeventig kilometer, mijn vrouw ging steeds meer naar een autootje uitkijken. Ze had blijkbaar nog steeds stijve benen.

Hoe ze het voor elkaar krijgt weet ik niet, maar altijd als het zwaarste stuk net begint, kan zij een auto aanhouden. Dat het zwaarste stuk net begon wisten we natuurlijk niet, maar dat wist ik later wel.

En niet zomaar een auto. Een reclame auto van Bir Bintang, Heineken dus.

Anker bier is Amstel en Bintang is Heineken. Mijn vrouw werd dus door Heineken ontvoerd, maar liet het zeer gewillig gebeuren.

En ik maar klimmen, klimmen en klimmen. Natuurlijk was het wel weer een schitterende route. Op een gegeven moment zag ik de Togian eilanden in de verte liggen. Vanaf daar leek het me helemaal niet zeven uur varen, maar toen had ik onze boot nog niet gezien.

In Ampana aangekomen was ik blij dat we daar niet hoefden te overnachten, want het enige losmen dat er was, zag er niet uit zo smerig en de x93bedieningx94 had eigenlijk liever niet dat je bleef.

Van mijn vrouw echter geen spoor. Het Bir Bintang wagentje stond er wel. Dus ik maar ergens een Bir Bintankje pakken.

Toen ik na een half uurtje maar weer eens ging kijken, was ze er. Ze had een bootje geregeld en dat lag voor ons klaar. Het was half twee, dus we gingen op een muurtje zitten wachten. Het meisje dat de tickets had verkocht, had gezegd dat we om twee uur uit zouden varen.

Dus toen om drie uur de boot vertrok had ik een behoorlijk harde kont.

De fietsen waren op de voorplecht van de smalle motorboot gebonden met een zeil er omheen.  Dus wij weg. Het motortje kwam na een hele tijd peddelen eindelijk op gang. Aan de vorm van de eilanden te zien naderden we niet echt hard. En toen we die eilanden eindelijk bereikt hadden, bleek dat we er nog kilometers omheen moesten varen voor we bij Wakai aankwamen. Je moet je dat bootje ook echt niet luxe voostellen hoor. Het was iets groter dan een uitgeholde boomstam met zowel rechts als links een houten drijver en een soort buitenboordmotor, die verdacht vaak haperde. Wij zaten op gewone houten bankjes en omdat er nog wat x93bemanningx94 meeging, hadden we weinig ruimte om ons te bewegen en dan kunnen zeven uren lang duren. Gelukkig werden het er maar zes, maar na dat eerste uur op dat muurtje werd mijn kont er niet beter op.

Wel zagen we onderweg dolfijnen en een fantastische zonsondergang.

Het meisje dat de tickets had gegeven had tegen de visser die ons vervoerde gezegd, dat hij ons naar Wakai Cottages moest brengen. Dat wilden wij namelijk want Wakai Cottages stond bekend om de prima service, de natuurvriendelijkheid omdat ze de prachtige koralen bij de eilanden in tact houden en ze hadden cottages op het eiland Kadidiri en daar wilden we de volgende dag naar toe.

De visser bracht ons echter naar de pier van een kuthotel. Sorry voor het woord, maar het was het eerste woord dat me te binnen schoot toen ik het zag. Het behoorde aan een dikke chinees die ons al op stond te wachten. Hij vertelde dat hij ook cottages op Kadidiri had en ook een duikbasis.

Moesten we om acht uur x92s avonds nog een kilometer gaan fietsen in het donker en een dikke plakkerd afschudden.

Bij Wakai Cottages werden we echter door mr. Rixan, de eigenaar, gastvrij ontvangen, kregen we een waar feestmaal en een prima bungalow. Het zou onze laatste bungalow op aarde zijn voor we in de hemel kwamen. Kadidiri!